بمباران زیوه مرگور در نوزدهم خرداد ۱۳۶۴ توسط جنگنده‌های رژیم بعث عراق، یکی از فجایع انسانی تاریخ معاصر ارومیه است که در آن دست‌کم ۲۵۰ نفر شهید و جانباز شدند. با گذشت چهل سال، هیچ یادمان ملی یا اقدام جدی برای گرامی‌داشت این حادثه صورت نگرفته و سکوت رسانه‌ای و نهادی بر این فاجعه سایه انداخته است.

نمایندگان ارومیه به‌جای رقابت در ثبت پروژه‌ها، باید به ریشه مشکلات بپردازند؛ یعنی نبود عدالت در توزیع منابع و مدیریت. بدون اصلاح این ساختار تبعیض‌آمیز، توسعه‌ای پایدار رقم نخواهد خورد.

در این یادداشت، نویسنده با اشاره به فلسفه واقعی قربانی، آن را نمادی از گذشت از تعلقات دنیوی و کمک به نیازمندان می‌داند. او با نقد شکل تشریفاتی قربانی در برخی جوامع، تأکید می‌کند که بی‌توجهی به معنا و نیت اصلی این فریضه، آن را به عملی بی‌اثر تبدیل می‌کند.

جشنواره گل‌های ارومیه با وجود هزینه‌های سنگین و تبلیغات گسترده، به مکانی برای ترویج سیاست‌های قوم‌گرایانه و حذف تنوع فرهنگی تبدیل شده است. محتوای یک‌سویه، بی‌احترامی به خبرنگاران و نادیده‌گرفتن اقوام و ادیان مختلف، نشان‌دهنده دوری از شعار «شهر رنگین‌کمان اقوام» است. انتظار می‌رود مسئولان استان و دولت، در برابر این اقدامات تفرقه‌افکنانه واکنشی قاطع نشان دهند.

نخستین کنسرت کوردی گروه «دەنگبێژی» با حضور جمعی از اساتید برجسته این هنر سنتی از جمله ماموستا قنیاس حمیدزاده، کاویس میلانی، مصطفی بروکی و مناف شابویی، روز پنج‌شنبه ۸ خرداد ۱۴۰۴ در سالن شمس مجتمع فرهنگی و هنری ارومیه برگزار شد. و با استقبال گسترده مردم از تمام رده‌های سنی همراه بود. اجرای این برنامه، گامی مهم در احیای هنر تاریخی و شفاهی دەنگبێژی و پیوند دوباره نسل امروز با ریشه‌های فرهنگی و هویتی مردم کورد به‌شمار می‌آید.